19 september 2017

Het leven als studente aan boord

"Geachte zeevaarder (of enthousiaste lezer…),

Mijn naam is Roos Mijnlieff, ik ben studente maritiem officier aan de zeevaartschool in Vlissingen, 21 jaar oud en vaar de komende 5 maanden als leerling aan boord van de Coral Parensis, een schip van de rederij Anthony Veder. Ik heb hier begin september 2016 gesolliciteerd en ben aangenomen voor een stage. Zoals vele mensen weten, maak je veel mee in de maritieme sector. Ik ga jullie mijn ervaringen vertellen.

Vrijdag 28 juli 2017
Het enige zekere is het onzekere
Ik ben op dit moment al een maand bezig om aan boord te komen. De hoop dat je volgende week aan boord zit wordt nog groter. Koffers staan klaar, je hebt al enorm vaak afscheid genomen van alle mensen om je heen en iedereen vaagt waarom je überhaupt nog in Nederland bent. Het hoort er allemaal bij, bij het varen. Zoals de mensen in de maritieme sector zouden zeggen: het enige zekere van de scheepvaart, is het onzekere.

Zondag 13 augustus 2017
Oma’s kunnen alles
Vandaag zit ik precies een week aan boord. Ik ben aan boord gestapt in Sines, Portugal. Die eerste week aan boord tijdens je eerste stage is wennen. Veel nieuwe mensen, culturen, indrukken en informatie. Ik begin nu op de brug, waar ik tweeëneenhalve maand zal werken. Na deze periode duik ik de machinekamer in.

Wanneer ik mijn lieve oma in Vlissingen belde, was ze verbaast dat ik contact met haar kon opnemen. “Kan je nu zomaar bellen dan?”, vroeg ze. “Ja oma, tegenwoordig kan dat. Dat is nieuw, je kan in heel de EU voor hetzelfde tarief bellen.” “Oh, dat wist ik niet.” “Nee geeft niks, maar dan weet je het voor de volgende keer, je kan me gewoon bellen.” “Ja dat is goed. Maar, je bent nu onderweg naar Stade toch?” “Hoe weet je dat? Ik heb nog niemand verteld dat we daar naartoe gaan.” “Nou ik heb het kantoor van Anthony Veder maar gebeld om te vragen hoe het met je ging.” “Heb je het kantoor van Anthony Veder gebeld?” “Ja, ik wou de naam van het schip even opvragen. Toen vertelde ze ook dat je naar Stade gaat varen.” “Oh oma.. Maar hoe ben je aan het telefoonnummer gekomen dan?” “Oma’s kunnen alles, ik wou gewoon alleen maar weten hoe het met mijn lieve kleindochter was.”

Vrijdag 18 augustus 2017
Filters, fruit en deurmatten
Toen we aangekomen waren in Stade, Duitsland, kregen we provisie en stores binnen, voor 3 maanden. “Zal wel meevallen toch?” zei ik tegen de eerste stuurman.” “Nou Roos”, antwoorde hij. “Wacht maar..” Ik keek hem raar aan en vol verwachting stond ik samen met de gehele bemanning op het dek, in de stromende regen, te wachten op de stores. Meer dan 20 pallets stonden klaar op de kade, om via twee kranen aan boord te komen. Toen ik die pallets zag, dacht ik nog steeds, “het valt op zich wel mee.” Totdat het plastic van de pallets open werd gemaakt. Flessen water voor 3 maanden, nieuwe filters, fruit, vlees, brood, schoonmaakmiddelen, nieuwe deurmatten, verzin het, het kwam voorbij. Na 3 uur sjouwen, dacht ik, “he, eindelijk klaar.” Maar die gedachte was niet lang aanwezig. De pakketten werden uitgepakt. Het werk aan boord is nooit klaar.

Reacties